داده بود . بعد تب بالا رفت و ادرار كمى تيره و قرمز رنگ و يكباره بسيار كم شد . بيمار ديگر حرف نمىزد مگر به‌ندرت . علت را از ذات الريه دانستم . در اين موقع از آقاى دكتر محمد على غربى طبيب با استعداد و فعال كمك طلبيدم . ايشان هم در سينه راست او مركز ذات الريه را درك كردند . چند روزى تزريق پنىسيلين شد . اين‌بار سم ذات الريه سبب تحريك كليه و شدت اورمى گرديد و متأسفانه بيمار پس از 21 روز به مرض ذات الريه درگذشت . اين سرگذشت را صرفا از نقطه‌نظر روش درمانى اورمى نگاشتم . يادآور شوم كه در موقع بروز ذات الريه سرم گلوكزه به ميزان صد گرم و كامفر چند بار تزريق و نيز ويتامين C در اوايل و قبل از بروز ذات الريه داده مىشد . * * * بيمار بيست و هشتم * آقاى سيد احمد ح . روحانى شصت ساله در تاريخ 23 / 2 / 24 به نزدم آمد . اظهار مىداشت قبل از بلوغ در عتبات به بول الدم دچار شده كه معالجه گرديده است . سال گذشته در خواب احساس ادرار كرده بود كه با درد و سوزش زياد همراه بود و نتوانست خود را به موقع به توالت برساند . اين حالت شب‌ها هفت تا هشت بار تكرار مىشد . معالجات مفيد واقع نمىگرديدند . ترك دارو كرده بجاى آن دوغ زياد و . . . مىخورده و ظاهرا بيمارى متوقف گرديده است . يك ماه قبل ادرارش باريك شده و دو سه روز به همين نحو ادامه يافته و بعد از آن حدّت و سوزش در مثانه حس كرده است . كپسولى مركب از بلودومتيلن و . . . دادند كه در اثر آن ماده چركى پديدار و بعد از سه روز خوب شد . داروهاى ديگرى را هم مورد استفاده قرار داده است . در حال حاضر سوزش مثانه باقى بود و بول هم فعلا به سختى مىآمد . همچنين سوزش هم در مقعد داشت . آقاى دكتر محمد حسين اديب در معاينه‌اى كه به عمل آوردند ناراحتى او را ناشى از عظم پروستات تشخيص دادند . سوزش در سمت چپ مثانه بود . به هر صورت تجويز داروهاى زير را برايش نمودم : 1 - حب ارمنى مركب